Read other TriBlogs
The way to The  Norsemen
Volg hier mijn weg naar hopelijk de Norsemen.

Raceday: I'm an Ironman.

WouterAelbrechtby WouterAelbrechtAug 24th 2015
Het is officieel: "Ik ben een Ironman." Vreemd gevoel.

Zaterdagavond om 21u in bed gekropen en tegen 22u in slaap gevallen. Om 2u45 klaarwakker, nog een uurtje liggen woelen en dan toch maar opgestaan. Wie heeft nu een wekker nodig? Precies of ik me zou overslapen.
De nodige koolhydraten proberen binnenwerken netjes 3uur voor de start.
Op tijd vertrokken vermits de start nog een uurtje met de metro was en er maar om de 20 min een metro was. Een beetje teveel op tijd eigenlijk. Tussen de zatte feestende mensen op de metro naar de start. Geen minuut moeten wachten en geen enkele vertraging. Met als gevolg dat we om 5uur aan de start stonden in het donker. Terwijl ik om 6uur met Laurens had afgesproken. Het voordeel was dat ik in alle rust mijn gerief en materiaal kon triplechecken en van de zonsopgang kon genieten. De strakke wind deed ons samenkruipen achter de omheiningen. Tegen 6uur was Laurens er en met 10 bar in zijn vol wiel was hij er ook klaar voor. Ondertussen waren de supportcrews voltallig.

Tegen 7u vertrokken de profs en 5 minuten later de sub 10(eindtijd onder de 10u). Ikzelf starte nog eens 5 minuten later.
Het was rolling start wat wil zeggen dat je tijd maar start vanaf het ogenblik je de mat overgaat. Dus geen nood om te drummen. Ik starte net zoals in Lux. in het midden aan de rechterkant. Zo kon ik het gewoel aan mijn voorbij laten gaan en kon ik rustig opschuiven naar de kopgroep. Tegen de eerste boei zat ik bij de voorste grote groep maar de sneltste waren al gaan vliegen. Richting brug nam de groep een grote boog en ik besloot mijn eigen route te zwemmen. Liever juist en rustig zwemmen dat extra meters. Na een minuut of 10 begon ik de eerste zwemmers van de sub 10 in te halen. Die zouden toch in het fietsen ijzersterk uit de hoek moeten komen. Ik zwom rustig maar kon een mooi tempo aanhouden. Aan de brug zocht ik de supporters maar amai stond daar veel volk op. Na 2500 m lag ik midden in het grote pak van de sub10 en zag ik geen enkele andere groene badmuts(mijn wave) in mijn buurt. Zo snel zwom ik toch niet? Ik voelde dat er werd gevochten om mijn voeten en dat is pas kicken. Op sommige plaatsten moest ik zelf in een grote boog rondzwemmen omdat ik niet door kon. Toen ik na 1u02 uit het water kwam was ik dolgelukkig. Ik had een mooi rustig tempo kunnen zwemmen en wat voor een tijd. Het omkleden verliep iets chaotischer. Ik had besloten om voor comfort te gaan en moest dus mijn zwembroek wisselen voor mijn fietskledij. Iets wat veel meer tijd vraagt dan een andere wissel. Toen ik op de fiets sprong en Laura zag bleef ik maar roepen 1u02 1u02 zo fier.
Het fiesten in Kopenhagen was een van draaien en keren maar eens uit het centrum was het vooral winderig richting de start van de eerste lus. Ik voelde dat mijn benen vierkant draaiden en zwaar waren. Amai goed begin. Was het nu omdat mijn compressiekousen nat waren of iets anders. Ik herinnerde me het begin van Lux ook zo en toen is het goed afgelopen (tijdens fietsen :-p). Ik zou nog een paar keer doodgaan vandaag, gewoon blijven gaan.
Ik had geen gps op mijn fiets staan. Ik zou op mijn gevoel afgaan en mijn hartslag controleren of het gevoel wel klopte.
Ik had dus geen idee hoe snel ik ging. Ik wist wel de afstand tussen alle aidstations. Zo kon ik rekenen hoe snel ik ging.
Mooi blijven eten en drinken was de boodschap. Rekenen hoeveel ik binnen had in hoeveel tijd. Na het eerste aidstation kwam ik plot op 120koolhydraten uit. Verdorie we waren nog maar 45 min weg en was weer al te ijverig geweest. Lux. mocht zich niet herhalen. Tot 1u30 vasten, alleen maar water. Geen fouten maken. Door al dat water moest ik toch wel naar toilet. Gelukkig kwam ik aan km 50 en het tweede aidstation. Stoppen, plasje doen, grapje maken en hop weer de fiets op . De benen waren weer goed en het gevoel zat goed maar de mensen die tegen mij zeggen dat Kopenhagen vlak is als een biljard die krijgen een pak slaag van mij. In het binnenland blaasde de wind niet meer zoveel tegen en de heuveltje op en neer liggen me beter. Berop, lichter schakelen op einde even recht op de pedalen, rug strechen. Zwaarder schakelen en hop naar beneden. Sinds mijn foutje telde ik mooi mijn koolhydraten en maakte ik geen fouten meer. Het was fietsen van aidstation naar aidstation en merkte dat ik mooi hetzelfde tempo kon rijden. Toen ik weer naar zuiden reed veranderde het landschap, langere heuvels rechtere stukken en op km 80 Laura en Ingeborgh. Boven op de heuvel stond een massa volk met muziek en een DJ en ik maar zoeken naar mijn zoetje. :-)
Nadien volgde nog een heel slecht stuk wegdek, ik werd bijna van mijn fiets geschokt. Tegen het einde van de strook wist ik niet meer waar het midden van de weg was. Nog een kasseistrook en het einde van de eerste lus was een feit.
Dezelfde routine als in de eerste lus maar de adrenaline begon wat te verdwijnen na 4uur en de rugpijn langzaam op te komen. Tussen km 100 en km 130 kreeg ik het even lastig. Vooral door het feit dat ik al 4 uur lang voorbijgeknald werd door andere fietsers. Wat wil je, de profs en de sub 10 waren voor mij gestart. Het is niet dat ik iemand ging inhalen. De goede fiesters van de 4 waves achter mij daarentegen. Soit ik had er mij metaal op ingesteld maar dan nog. Is om de moed wat te verliezen. Na km 130 ging het beter, er kregen hier en daar een paar een inzinking en kon zowaar een paar inhalen. Op km 160 wist ik dat Laura en Ingeborgh gingen staan. Ik heb echt genoten om die lange helling op te rijden. Gewoon kicken zoveel volk. Ik wist dat ik er was, nog 20 km. Piece of cake. Op km 165 stonden onze buren plotseling langs het parcour te roepen op mij. Amai was dat verschieten. Respect dat die daar staan voor mij. Je kan niet weten hoeveel deugd dat deed. Versnelling hoger en trappen Aelbrecht. De laatste 10 km ging het tempo bij iedereen er wat uit en was het uitbollen naar de 180 km.

Ik voelde me nog opvallend fris en helemaal niet kapot. Toen ik de laatste km inging stonden Annelies en Geert daar te roepen. Net wat ik nodig had. Weer wakker en vol adrenaline.
Bij de wissel stonden ze klaar om onze fiets aan te nemen. Ik voelde me als een miniprof. :-) Weer alle kleren uit en de loopkleren aan. Veel gedoe maar blij dat ik het gedaan heb. Toen ik wou vertrekken dacht ik: nog vlug naar toilet. Weer alles uit en dan hop weg.

Rustig vertrekken, we zien wel. Ik wist dat de eerste 20 km geen probleem zouden vormen. Het was ondertussen warm geworden. Dus bij elke aidstation 2 sponsen aannemen. Eentje over mijn hoofd en eentje in mijn trisuit. Een slok water, een slok energiedrank en wat tuckkoekjes. Het was lopen van aidstation naar aidstation. Steeds hetzelfde scenario. De extra seconden wandelen tijdens de aidstations nam ik er graag bij. Overal stonden er wel supporters, het was alsof ze afgesproken hadden. Vier bandjes moest ik verzamelen en na mijn eerste ronde liep ik samen met de tweede man richting de finish. Ik vond al dat er zo hard werd gesuppord. Gewoon alles goed bijhouden eten en drinken. Halverweg zat ik ongeveer aan 2u, alles volgens plan. Ik wist dat 2u20 haalbaar was. Ik zat op schema wetende dat ik tussen km 30 en 42 ging stilvallen.
Ondertussen stonden de buren daar ook luid te supporten en ik glimlachte mooi voor de foto. Sarah riep goed bezig, we zijn fier op u. Ik dacht: "Ik weet het ". Nee Wouter hou die emoties voor de finish, voor als het zwaar wordt dan zal je die nodig hebben.
Na bijna 3 uur kreeg ik mijn voorlaatste blauwe bandje en hier had ik me al heel de dag op voorbereid. Nu ging het zwaar worden , nu ging het er op aankomen.
Ik verdapperde en na km 27 begon het zwaar te worden. Ik had geen zin meer in tuc, banaan, appel of andere suiker. Ik wou een broodje, gewoon een hap normaal eten. Mijn maag was beu, met dit warm weer had ik massa's moeten drinken ondertussen waren de sponsen op, moest je bekers water over je hoofd gooien, schoenen en kousen doornat. Dat was het minste van mijn zorgen, blaren kan je openlopen, pijn kan je verdragen maar maagpijn daar kan ik zo slecht tegen.
km 30, de knie begon te begeven en de rechterdijspier ontspande niet meer, geen probleem dat kan erbij. Ik moet blijven drinken, we zijn er bijna, een slokje cola mag, was dat een slecht idee, pff ik wil een broodje!!
Bij km 34 was het over en uit, geen fut gewoon blijven lopen tot aan de aidstation, water zoeken, verfrissen, nee geen tuckoekjes meer, ik kan ze niet meer zien. We zijn er bijna, nog gewoon dat blauwe bandje halen en we kunnnen naar de finish. Toch even wandelen derest doet dat ook. Mietje, lopen moet je doen.
Ik weet niet wie zijn idee was om op km 34 ons voor de 4 de keer de brug op te laten lopen maar amai. Nog even en achter de hoek staan ze met het blauwe bandje.
Toen sprak er een Deen me aan "I pace you to the finish" Great maar ik ga wel niet meer vooruit. Hij begon te vertellen: Kijk rond u wij, hebben 4 bandjes, sommige hebben er nog maar één. We zijn er bijna. Ik liep zowaar weer. Tot aan het aidstation, wandelen en hup weer vertrokken. Toch wat te snel voor mij. Ga maar ik zie je wel aan de finish. Komaan Aelbrecht, je bent er bijna. Waar was de euforie? Niets, ik voelde me leeg, de tranen die klaarzaten 20 km geleden waren verdampt.
Plots hoor ik Geert roepen: "komaan Wouter, is de laatste!" en hij begon met me mee te lopen. Thanks, juist wat ik nodig had. Gewoon tot aan het publiek dan ben ik er.
Daar staat het bord finsh, hier mag je naar rechts. En daar waren ze, wat een zalig geluksgevoel. Kapot, stikkapot maar oh zo gelukkig met de vuisten in de lucht alsof ik gewonnen had. Yes ik ben er!
Even gaan zitten, een EHBO deken rond mij. Ik zie me daar zitten op de stoep met de tranen in mijn ogen. Hier had ik voor gewerkt.

Gelukkig kwam ik Katty en Walter tegen die al helemaal bekomen was. Ze vonden Laura voor mij en eindelijk kon ik mijn zoetje eens vastpakken.

Nadien heb ik nog enkele uren me niet super gevoeld maar na lux. is alles relatief. De details bespaar ik jullie maar zijn eigenlijk wel grappig.

Graag wil ik iedereen bedanken die in Kopenhagen was om voor mij te supporten. Jullie hebben geen idee wat voor een steun dat jullie waren. Ook iedereen die massaal thuis heeft gevolgd, ik had nooit verwacht dat jullie dat zo massaal gingen doen.

Super bedankt.

Graag ik wil vermelden dat Walter een prachtprestaties leverde en mijn theorie van hoe slechter hij ervoor is hoe beter hij is op wedstrijd bevestigde. Walter: proficiat je kan zwemmen. :-)

Laurens leverde een prestatie die geen naam heeft. Die liep mij in zijn laatste ronde nog vlot voorbij. Hij kwam aan als 29ste overall en 2de in zijn catergorie. Daarmee had hij een ticket voor het wereldkampioenschap van Hawai.

En nu stop ik met schrijven want ik ben wat moe van heel de dag rond te lopen in Tivoli park.

Op naar Alpe D'huez Triatlon samen met Laurens. Sorry schat.

http://www.alpetriathlon.com/en/long_distance.html

Groetjes

Wouter
 
Blogging Service, © TriBlogs Join TriBlogs to post comments and/or create your own blog, all for free! Read other Triathlon Blogs