Read other TriBlogs
The way to The  Norsemen
Volg hier mijn weg naar hopelijk de Norsemen.

Voorbereidingsperiode 2 + wedstrijden

WouterAelbrechtby WouterAelbrechtJul 30th 2015
De bedoeling van dit blog was om het later te kunnen herlezen, dat mensen wisten welke opofferingen het vergt om te trainen voor een Ironman. Spijtig genoeg had ik gevoel dat mijn blog veel meer werd gebruikt om commentaar te geven zoals: dat kan toch niet gezond zijn, dat is toch teveel, wie is u trainer? Je hebt geen?
Maw ik kreeg geen goed gevoel en vandaar dat het lang duurde voordat ik weer in mijn pen kroop.
Ik herinner me dat ik als tiener een lijstje heb gemaakt met wat ik wou realiseren in mijn leven: trialton stond daar op en exact 4 jaar geleden kocht ik een koersfiets en begon ik aan mijn reis.
De aftelklok staat nu op minder dan 4 weken maar van zenuwen heb ik nog geen last.

Een overzicht van de laatste maanden.

Nadat ik besloot om mijn rustweek wat vroeger te laten vallen in Maart, voelde ik de pijntjes weggaan. Gelukkig maar. Ik zwom en fietste extra veel omdat ik in de Paasvakantie 10 dagen naar Lapland ging.
In Lapland kreeg ik sterke benen van al het stappen in de sneeuw en de bergen. Spijtig genoeg kwam er ook een extra kg of 2 bij.
In mijn eerste wedstrijdperiode was het de bedoeling om intensiever en vooral te werken aan snelheid. Ik herinner me een zwemtraining van 30 keer 100 m in +_ 1min 30, tijdens de TTL intervallooptraining kon ik zowaar Walter opjagen. Amai wat voelde ik me toen sterk.
Ik liep met Laura de 10 miles als tempoaangever en genoot voor het eerst van een loopwedstrijd. (maw ik zag wat er rond me gebeurde en niet alleen de grond).
Het Belgische kampioenschap team triatlon was de eerste test. Ik was er klaar voor. Ik deed mee met team B en wist dat ik op mijn fiets het zwaar zou krijgen met de beren van TTL.
Het zwemmen ging verbazendwekkend goed, ik kwam fris als een hoentje uit het water. Meer dan volgen en af en toe op de kop fietsen deed ik niet. Ik was al blij dat ik kon volgen maar ik zat niet op mijn tandvlees. Ik keek al uit naar hoe mijn lopen ging zijn in vergelijking met derest. Maar in de derde ronde zakte mijn zadelpen helemaal naar beneden en zat ik precies op een kinderfiets. Ik kon niet meer volgen en wou de andere niet ophouden. Wat heb ik gevloekt toen ik zei dat ze niet moesten wachten. Mijn eerste DNF door materiaalpech, kwaad dat ik was, dagen nadien nog. Ik wist dat ik goed zat en wou het oh zo graag tonen.
Engeland was mijn revanche. Een triatlonweekendje in het buitenland. Een aanrader. Het zwemmen zat wat minder maar heb ik de longen uit mijn lijf gefietst gevolgd door een prachtloopke. Alles volgens plan en 4 min sneller dan mijn snelste 1/4 niet stayeren en derde agegrouper (van de 12 :-p).
Volgende wedstrijd was Dendermonde, een hondenweer, regen koud en vooral gevaarlijk. Gretig om mijn tijd van vorig jaar te verbeteren. Goed doorgezwommen en op de fiets eens slim geweest. Ik wist dat het TTL peloton op komst was en dit jaar zou ik er aan blijven hangen en niet lossen. Op de dijk in de voorlaatste ronde was het zover. TGV Kris bracht alle fietsbeesten mee en ik probeerde me te nestelen in de wielen. Door het gevaarlijke weer en ook het gebrek aan stuurmanskunsten moest ik het gat laten en samen met enkele andere reed ik naar de finish. Samen met Steve kon ik beginnen lopen. Walter liep in de verte en stond precies stil. Is het zover, ga ik het beest van Buggenhout inhalen. Mijn lopen zat goed en ik vloog er als een zot naartoe. Ik snelde hem voorbij om hem de doodsteek te geven maar Walter bleef er toch wel aanhangen en ik wist dat ik zou moeten plooien. Poging 1 mislukt, volgende keer beter. Ik was 4 min sneller dan vorig jaar in een hondenweer en iets langer loopparcour.
Ondertussen werden de afstanden op training langer over 4 km zwemmen, langeduurlopen van 25 km en op naar de magische fietsgrens van 180 km. Ik geraakte maar niet aan die 180 km ik bleef steken tussen 120 en 150 km.
Toen kwam het eerste grote doel van het jaar. Ironman 70.3 Luxemburg. 1.9 km zwemmen, 90 km fiesten met 900 hoogtemeters en 21 km lopen.
Ik was er klaar voor, kon de afstand aan en zou deze keer ervoor gaan. Finishen was niet genoeg.
Vermits ik niet echt wist wat ik waard was tussen dit internationaal geweld en vermits mijn zwemprestatie in de trio van Hamme niet denderend was had ik me mooi opzij gelegd voor de zwemstart. Dit bleek een slecht idee te zijn want na 100 m kon ik nog steeds niet door en kon ik mooi poseren voor de foto en Laura zoeken in het publiek. Nadien gingen de trage zwemmers voor mij weg en kon ik mijn turbo opzetten. Ik had er zin in gekregen. Ik vloog, haalde iedereen vlot in en ondanks een stop voor een aandampte zwembril kwam ik uit het water in 28:29 amai wat zit er veel stroming op de Moezel. Op de fietst voelde ik me niet sterk, veel te veel wind maar toen kwamen de heuveltjes en reed ik bergop iedereen voorbij. De verkenning hielp want ik vloog als een torpedo naar benenden. Na 2u 45 kwam ik aan de wisselzone. Nog nooit had ik zo snel gereden. Mijn jeugdkilometers in Geraardsbergen zullen er zeker voor iets tussen zitten. De hele tijd had ik mooi op hartslag geraced en ik voelde me zeker dat ik onder de 5 u ging finishen maar na 7 km voelde ik me uit het niets verslechteren, ik kreeg krampen, steken overal pijn, kon niets binnenhouden. Ik strompelde binnen en hoewel ik geen DNF had was de teleurstelling groot. Later bleek dat ik teveel suikers had opgenomen en mijn spijsvertering was gestopt met werken. Een maand later ben ik nog steeds teleurgesteld maar ik weet dat de conditie goed zat en klaar was voor een volgende zware periode.
De grote vakantie begon en daarmee mijn zware weken. Ik zwom meer dan 10 km per week, meer dan 300 km op de fiets en loopweken van meer dan 60 km werden normaal. Na een tijdje kreeg ik de indruk dat ik mijn hartslag niet meer omhoog kreeg tijdens het fietsen. Vreemd genoeg lukte dit wel tijdens het lopen. Was mijn lichaam de fiets gewoon beu, ik alvast wel. In de 1/4 van Kapelle was het plan om niet voluit te gaan om blessures te vermijden. Ik heb nog zware weken en geen tijd om eventjes een week te bekomen.
Het water was warm te warm en dus zonder wetsuit. Groot drama voor de meeste maar ik heb geen idee. Ben ik nu een goede zwemmer door dat pak of niet. Ik vertrok aan een stevig tempo, moest hier en daar mijn plaats opeisen door wat duwen en trekken en na 700 m wou ik eigenlijk wat trager zwemmen. Foert gewoon blijven zwemmen en het lukte me om zelfde tempo te zwemmen. Deze keer wel geen benen gevonden om te voglen dus alles op kop gezwommen. Een iets te rustige wissel en fietsen was 1km/h sneller dan vorige jaar met minder inspanning. Rustig uitlopen was het plan maar mijn benen voelde super aan en zonder doorduwen liep ik 40 min op mijn 10km. Super tevreden.
Ik wou wel nog zeker een paar zaken doen voordat ik me klaar voel voor Kopenhagen. 30 km lopen en 180 km fietsen, Genoeg gewacht en de avond na Kapelle gewoon vertrokken, rustig 3 ronden van 10 km en niet stoppen voordat ik er was. Eerste ronde was geen probleem op km 25 had ik gevoel dat ik dit tempo wel zou kunnen blijven lopen maar vanaf km 27 begin je het toch te voelen en tegen km 30 was ik blj dat het gedaan was. Die 12 km meer gaan toch pijn doen. Maar mentaal deed dit loopje deugd. Een rustdag om te bekomen en vrijdag het volgende grote mentale obstakel: 180 km fietsen. Op dezelfde manier vertrokken gewoon ronden rijden en na 186 km was ik thuis. Tevreden. Nu heb ik tenminste het gevoel dat ik kan aankomen in Kopenhagen.
Met minder dan 4 weken te gaan is dit juist op tijd. Nu gewoon alles na elkaar nog kunnen.

Voor de amateurs van cijfers: ik ben beginnen trainen voor Kopenhagen vorig jaar in Oktober:

zwemmen: 319 km
fiesten: 7390 km
lopen: 1415 km
 
Blogging Service, © TriBlogs Join TriBlogs to post comments and/or create your own blog, all for free! Read other Triathlon Blogs